Ben dağ dibinde açan bir hindibayım
kışın ayazından karından sıyrılıp baharı müjdeleyen bir savaşçıyım
Küllerimi yeniden kuvvetlendiren
Güneşten bir taçım
Baharı gözlerimde çosturan
Mevsime ilham olan
İnci tanesiyim
Baharın tüm zarafetini giymiş
Bir incili kaftanım
Ben içimde tüm uhrevi sırları yenmiş
Yegane bir taşıyıcıyım
Ben koynumda
Baharın bekçisiyim
Adımlarimda güneşin aydınlığın izi saklıdır
Bir gün kandiller bastığım yerde yanmak için koşacak
Küçük hindibamız mihranurumuz
Hacer ELMAS
Küçük bir kalbin sığınağıyım
Şimdi içimde tüm renklerin celladına meydan okuyan bir bahar bekçisi var
Dünyaya kötülük kırk halatla bağlansa da
İçimde;
O ipe dokundurtmayacak
Bir kadın var
İlmeğinde düğümlenmiş sonsuz sevgim var
Kötülükten yana katranlaşmış
İnsana karşı sana perde olacak
Bir parçam var
Şimdi senle dokunduğumuz
Bu hayatın her yerinde
Senden gelen bir bahar var
Çiçeklerle bezenmiş
Bir dağın
Rengi var
Gözlerimi renk cümbüşüyle boyayan
Bir mevsim var
Her şeyden önce sen varsın Gülcem
Hacer Elmas
Zamana ürkek ürkek dizdim alışmanın hissini
Gezdim virane olmuş sevmenin kentini
Çarşıda hürlestirdim
Urgan vurduğum kelimeleri
Cesurca konuşur sandım kalemim
Yine kelimeler anlamında sessizliği makam edinmiş
Arındıramadım yılların tahtından
Sanmanın
Kozasında ağ ördü hikmet edindiğim sevgim
Destan yaratırdı beklemek
Ucu görünmeyen sonda karanlığı koynunda beslemiş
Korkusuzca
Kaç yemin ahta baş bükmüş cılız bedenimde
Bir mahremde toprağa niyet etmişTaştan yapılmış bir kent var içimde
Ne söz olup dile vurdu kendini
Ne de bir kitap olup yazdı kendini
Kırk şair toplansa
Bu kente isim bulabilir mi
Kırk mahkeme kurulsa hakkını alabilir mi hayattan
Oysa senden yana ne bir kelam ne bir duygu kalmıştır anlatacak
Senden gidenler fizana bile taş olmuştur
Ama sen bahardan bahçe için
İçinde çoktan tohum ekmişsindir
Hacer ELMAS
Herkes kendi tenhasında mahşerini kendi yaşarmış
Elinde taşıdığın ateş dünyayı yakmak için avuçlarından taşarken
Senin ayakların umuda takılmış
İçimde hayatın laftasını yemiş
Bana karşı büyük bir savaşım var
Ben insanlığın vahşiliğine yenildim
Doymak bilmeyen beklentilerine yenildim
Hududunu bilmeyen insanoğlu
Arş kadar cüretiyle boy gösterirken yenildim
Ben ilk sevgime yenildim
Bir bakmışsın senden esirgenen her şey
Başkasına dağ gibi serilirken yenildim.
Hacer ELMAS
Umut bir zehirdir
Yavaş yavaş sana hapsolmuşu sömürür
İyiden yana bir şey kalmaz
İnsan celladına aşık aşık
Divane gezerken
Ansızın yok olur
Güneşten bir pervane aydınlatır seni
oysa
O karanlıkta
Umutta
Sevgide
Beklenti de
Sönüp gitmiştir
Şimdi ateşten kuleler yap
Kül olmaya bile yetmez
Canını acıtanlar
Bir mabedin gölgesinde devleşir
Oysa fitneye secde ettiğin yerde İbrahim ateşe atıldı
Ne zaman adil olmayan yönetici hükümdar oldu
Garip boynundan vuruldu
Nice memleketler mescidi dırarır ateşini yaktı
Umut
Zamanında peygamberi sevre sürükledi
İsa’ya ise çamura sur üfletti
Firavunu çölde bekletti
Şimdilerde çatısı olmayan virane evlerde
Sahipsiz
Bundan sonra bu diyara bahar gelse de
Sulh gelmez
Hacer Elmas
